Zoals beloofd nog een laatste bericht van mij vanuit Azië. Gister ben ik vanuit Camodja terug gevlogen naar Bangkok waar ik nu in een hotel vlakbij het vliegveld zit, want vanavond om 19.30 vlieg ik weer naar huis! Maar first things first, ik zal jullie eerst een update geven over Cambodja.

Op dinsdag vertrok ik met de bus vanuit bangkok richting de grens met Cambodja, ik was eigenlijk helemaal niet zenuwachtig om alleen te gaan reizen, behalve om de grens over te komen. Ik had op internet de nodige horrorverhalen gelezen en was er op voorbereid dat mensen in Cambodja je met alles willen afzetten. Mijn bus zette me voor de grens af waarna er gelijk al mensen richting de bus kwamen rennen en mij een kantoortje in wilden duwen om daar een visum te kopen. Ik besloot op standje negeer te gaan en gewoon door te lopen naar de echte grens om me uit te laten stempelen uit Thailand, ik wist namelijk dat je daarna ook gewoon een visum kan kopen en dat leek me toch betrouwbaarder. Na een tijd in de rij kon ik Thailand uit en na een volgende rij had ik ook mijn visum voor Cambodja. In een derde rij moest ik vingerafdrukken maken en kreeg ik nog wat mooie stempels en toen kon ik officieel het land in. Vanaf de grens ben ik met de bus naar Siem Reap gegaan waar de bekende Angkor Wat is.

Wat me gelijk op viel is dat het landschap zo plat was. Ook zag ik heel erg veel lokale mensen fietsen, iets wat we de afgelopen maanden maar weinig hebben gezien. Daarnaast rijden ze in Cambodja rechts, het was dus net Nederland ;)

Na een aantal dagen Siem Reap ben ik met de bus naar Phnom Penh gegaan, de hoofdstad van Cambodja. Wat hier voornamelijk erg indrukwekkend was zijn de Killing Fields en het Tuol Sleng museum die beide te maken hebben met de Rode Khmer van zo\'n 30 jaar geleden. Na ook weer een aantal dagen Phnom Penh wou ik graag nog even aan mijn bruine kleurtje werken aan het strand dus ging ik naar Sihanoukville. Een heel leuk plaatsje, maar het weer wilde helaas niet zo meewerken. Wel kwam ik hier nog twee meiden tegen waarmee ik ook in Bali en Thailand was en met hun ben ik nog twee dagen opgetrokken, erg gezellig! Na Sihanoukville ging ik weer terug naar Phnom Penh omdat ik vanaf hier weer terug zou vliegen naar Bangkok.

Wat me in Cambodja voornamelijk opviel is dat er echt een stuk meer armoede is dan in Thailand. Of nouja, ik heb het daar veel meer gezien. Zo kwam ik met de bus langs een soort kliniek waar een groot bord stond om mensen te vragen bloed te doneren voor zieke kinderen. Daaronder zaten in de brandende zon ouders met doodzieke kinderen je aan te staren in de hoop dat je bloed geeft. Ook zijn er overal op straat heel erg veel bedelaars, ik ben echt klem gereden door mensen in rolstoelen die geld willen. Het zijn voornamelijk veel kinderen die proberen je een armbandje of een boek te verkopen en ik moet zeggen dat het erg naar voelt om ze elke keer weer weg te sturen. Kopen van deze kinderen wordt ook heel erg afgeraden omdat ze zo gestimuleerd worden om dit te blijven doen in plaats van naar school te gaan! De dagen dat ik in Phnom Penh was ben ik veel opgetrokken met een lokale student / tuktuk chauffeur en dan hoor je pas echt hoe moeilijk veel mensen het eigenlijk hebben in Cambodja. We gingen een avond ergens wat eten met nog een vriend van hem en die vertelde met tranen in zijn ogen dat hij al maanden zijn kinderen niet had gezien omdat hij in de stad moest zijn om te werken, maar hij verdient zo weinig dat hij geen geld heeft om zijn kinderen naar school te kunnen laten gaan en hij moet elke avond slapen in zijn tuktuk, omdat hij geen dak boven z\'n hoofd heeft. Nou ik kan je vertellen, dat is echt heel heftig om te horen.

Camodja was in ieder geval weer een ervaring en weer heel anders dan Indonesië of Thailand. Het alleen reizen was ook wel leuk, al is het toch ook wel heel gezellig als je samen met iemand kan reizen. Zeker omdat het in Cambodja heel rustig was qua backpackers, dus dan kom je niet heel veel mensen tegen!

En nu is het over. Na honderden taxi ritjes waar we de ene keer de grootste lol hadden met de taxi chauffeur en de volgende keer doodsangsten uitstonden vanwege het roekeloos rijden. Na 10 weken op een scooter over Bali gecrossed te hebben. Na de tientallen keren in een minivan of bus gestapt te zijn om weekendjes weg te gaan. Na meerdere keren in vliegtuigen gestapt te zijn die ons brachten naar de mooiste plekken. Na de smerigste hostels en leukste homestays. Na feestjes met dronken Australiërs in Alleycats tot een receptie bij de Nederlandse ambassade én na de vele leuke, rare, lieve en bijzondere mensen die ik ontmoet heb en de nieuwe vrienden die gemaakt zijn is het tijd om te gaan.

Wat zal ik missen hoe er hele gezinnen inclusief slapende kinderen en de wekelijkse boodschappen vervoerd worden op één scooter. Hoe er op elke straathoek groepjes mensen alleen maar chillen en niks uitvoeren. Hoe we soms 1,5 uur op ons eten hebben gewacht om vervolgens iets totaal anders te krijgen dan wat we besteld hebben, maar wat er toch ook best lekker uit zag dus aten we het maar op.Hoe tientallen winkeltjes naast elkaar dezelfde spullen verkopen en nog steeds kunnen bestaan, of hoe er winkeltjes kunnen bestaan die alleen maar schroeven en spijkers verkopen. Hoe ons engels steeds slechter is geworden doordat we met een raar aziatisch accent zijn gaan praten, en alleen kernwoorden uit een zin gebruiken omdat we anders niet begrepen worden. Hoe we elke avond een kwartier bezig waren om uit te leggen dat Sara vegetarisch is (nee als je geen vlees eet, eet je ook geen kip meneer, dat is ook vlees) Hoe we ons vaak genoeg dom voor hebben gedaan om onder dingen uit te komen en in de hoop ergens niet voor te hoeven betalen en hoe de bouwvakkers hier gewoon lekker op slippertjes werken. En dit is maar een greep uit alle, voor ons, rare dingen die juist Azië zo fantastisch maken en die ik zal missen in Nederland.

Ja, ik moet toch wel bekennen dat het m\'n hart een beetje breekt om weer weg te moeten gaan uit Azië, want wat ben ik me hier thuis gaan voelen en wat zal ik alles missen.

Ik wil jullie bedanken voor het lezen van mijn verhaaltjes want ik vond het elke keer weer leuk om te zien hoeveel mensen de verslagen lezen en om reacties van jullie te krijgen!

tot over 24 uur!

Liefs,

Rianne